Reklama

Studia Ignatianum

Częstochowa: kazania dla dzieci w języku angielskim

2018-05-13 14:04

jk / Częstochowa (KAI)

Jolanta Kobojek

Od niedzieli, 13 maja w częstochowskiej Dolinie Miłosierdzia kazania dla dzieci głoszone są w języku angielskim. Duszpasterze mają nadzieję, że w ten sposób w wielu rodzinach powróci się do treści z homilii także podczas rozmów w domu.

Pomysłodawca akcji, ks. Andrzej Partika zdradza, że pomysł zrodził się na bazie obserwacji, gdzie zauważył, że wielu rodzicom zależy na tym, by dzieci uczyły się angielskiego od najmłodszych lat. „Każdej niedzieli dzieci otrzymają kartkę z fragmentem Ewangelii, modlitwą i kilkoma rebusami w języku angielskim. Najpierw na kazaniu będziemy wyjaśniać dzieciom wszystkie zadania, a potem rodzice w domu będą mogli do nich powrócić przypominając dzieciom Ewangelię i jednocześnie ucząc angielskiego” - tłumaczy proboszcz parafii Miłosierdzia Bożego.

Ks. Partice pomysłów na kazania dla dzieci nigdy nie brakowało. Podczas homilii wykorzystuje wiele przypowieści, czy opowiadań, a także rekwizytów, które zdecydowanie bardziej zapamiętywane są przez najmłodszych. Wiele dzieci zna już całkiem sporo fragmentów Pisma Św. tylko dzięki temu, że kojarzą konkretne obrazy biblijne. „4-, 5- czy nawet 8-latkowi trudno byłoby skupić się na treści kazania, a co dopiero coś z niego zapamiętać. A dzięki ich aktywnemu zaangażowaniu nawet tak małe dzieci, mają okazję poznać naukę Jezusa” – dodaje ks. Partika.

Eucharystie dla rodzin z dziećmi sprawowane są w częstochowskiej Dolinie Miłosierdzia w każdą niedzielę o godz.11.30. Dodatkowo raz w miesiącu (dokładne terminy podawane w ogłoszeniach parafialnych i na stronie www.dolina-milosierdzia.pl) odprawiane są Mszę św. z udziałem przedszkolaków.

Reklama

Z myślą o dzieciach podejmowanych jest także sporo innych inicjatyw. Już za niespełna dwa tygodnie, 26 maja odbędzie się „mamowa sobota”, czyli gry i zabawy terenowe podejmowane przez ekipy: mama i dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Przy tej okazji jest zawsze sporo emocji i wiele wspomnień. Kolejne dwa tygodnie później, czyli 10 czerwca odbędzie się natomiast „tatowa sobota”, czyli impreza rowerowa dla ojców i ich pociech połączona ze wspinaczką skałkową i paintballem.

Dolina Miłosierdzia usytuowana jest u zachodnich podnóży Jasnej Góry. Miejsce słynące z wielu cudów posiada w głównym ołtarzu obraz Jezusa Miłosiernego, namalowany przez artystę malarza Adolfa Hyłę z Krakowa (tego samego, który malował obraz znajdujący się w kaplicy Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w krakowskich Łagiewnikach). Jest to pierwsza w skali świata parafia, której nadano takie wezwanie. Określenie "Dolina Miłosierdzia" nadał temu miejscu pierwszy biskup częstochowski bp Teodor Kubina.

Tagi:
kazanie

Order Orła Białego dla abp. Szczepana Wesołego - homilia

2018-05-08 07:29

Abp Edward Nowak

Abp Edward Nowak - kazanie wygłoszone 5.05.2018 w kościele pw. Św. Stanisława BM w Rzymie

Włodzimierz Rędzioch

„...bo Ja was wybrałem sobie ze świata” (J 15, 20)

1. Wstęp: Odznaczenie.

Sprawiła nam dużą radość miła wiadomość, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Pan Andrzej Duda przyznał Ks. Arcybiskupowi Szczepanowi Wesołemu odznaczenie Orderem Orła Białego. Wiemy, jest to najwyższe odznaczenie państwowe. Ks. Arcybiskup otrzymał już poprzednio inne odznaczenia. Wymienię niektóre z nich: Fidelis Poloniae (2003), Złoty Laur Polonii (2006), Lux ex Silesia (2007). W 2008 r. otrzymał Krzyż Wielki Odrodzenia Polski. Jest również doktorem honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.

Dzisiaj, kiedy będzie miało miejsce wręczenie tego szczególnego odznaczenia, chciałbym zatrzymać się na dwóch wyrażeniach, które mi się tutaj spontanicznie narzucają i jakoś mnie uderzają.

- Order Orła Białego, dzisiejsze odznaczenie - to jest pierwsze wyrażenie i pierwsza myśl.

- Laetus serviam, będę służył z radością, radośnie - to drugie wyrażenie, druga myśl.

- I trzecie - tutaj chcę dołączyć moje osobiste świadectwo.

2. Pierwsza myśl: Orzeł Biały.

Odznaczenie Orderem Orła Białego, sama jego symbolika w swojej narodowej treści, jakoś bardzo trafnie ilustruje działalność i pracę Ks. Arcybiskupa. Bo Orzeł Biały jak wiemy, to godło Polski, godło naszego kraju. Bo Orzeł Biały od zarania dziejów, od czasów piastowskich, można się tak wyrazić „unosi się” nad dziejami naszego Narodu. Bo Orzeł Biały prowadził nas i naszych Rodaków w lepszą przyszłość i kieruje ku niebu. Praca Ks. Arcybiskupa, w tej przenośni, to właśnie „podtrzymywanie lotu” tego Orła Białego na obszarach całego świata. Bo było to odwiedzanie i podtrzymywanie religijności i polskości w katolickich ośrodkach polonijnych. A one jak wiemy, rozrzucone są po całym świecie. Taka była nasza historia, kiedyś piękna i bogata, później trudna i bolesna. Nasi Rodacy szukali dla siebie schronienia i utrzymania daleko od kraju, w bezpiecznych i spokojnych miejscach.

Można przypomnieć jeszcze, że to odznaczenie zostaje wręczone w roku obchodów setnej rocznicy odzyskania niepodległości. Mogę się wyrazić, że Ks. Arcybiskup to jeden z „cegiełek” tej niepodległości - w jej budowaniu i w jej podtrzymywaniu.

- Z urodzenia - Ślązak, Katowice, 1926 r.

- Z wyboru - Polak: w 1922 r. po powstaniach śląskich, jego rodzice przenieśli się z Gliwic do Katowic. Wybrali Polskę. Rodzinne Gliwice po plebiscycie przypadły Niemcom.

- Później żołnierz - na wojnę trafił jako siedemnastoletni chłopak, siłą wciśnięty w obcy mundur, który bardzo szybko zrzucił z siebie. Następnie demobilizacja.

- Po wojnie - robotnik w stalowni i w fabryce w Halifax w Wielkiej Brytanii.

- Ksiądz i Biskup, Rzymianin - ale na rozdrożach Australii i w gorącej Afryce, na pustyniach Libii i na amerykańskiej prowincji, w brazylijskiej dżungli i w argentyńskiej zieleni, w chłodnej Skandynawii i w dalekiej Kanadzie, wszędzie tam, gdzie los zagnał Polaków. Pieszo, pociągiem lub samolotem i z nieodłączną walizeczką, lekko pochylony, z książką pod pachą - ledwie siada, już ją otwiera i czyta.

Ciekawym obrazem tej pracy jest „wywiad-rzeka” z Aleksandrą Klich, zatytułowany: Biskup na walizkach. To słowo „walizka”, wydaje mi się, że jest jakimś pięknym i prawdziwym symbolem jego pracy wśród Polonii. Ks. prof. Jerzy Myszor mówi: „To biskup, o którym mówiło się wśród Polonii, że mieszkał w samolocie i miał dwie walizki, nie jedną, ale dwie: jedną przywoził z podróży, druga już czekała przygotowana, gdyż nazajutrz, a najdalej za kilka dni, jej właściciel wylatywał w następną podróż w poszukiwaniu i na spotkanie Polaków rozproszonych na świecie. To im poświęcił swoje życie” (Myszor Jerzy, Posłowie, w: Klich Aleksandra, Biskup na walizkach, s. 174).

Abp Szczepan Wesoły sam tak wspomina: „Nie zastanawiałem się czy lubię podróżować, czy nie, starałem się być ciągle w drodze. Pewnie kilka razy obleciałem kulę ziemską, ale jak trzeba, to trzeba, prawda?”. Tak się sam wyraził w „wywiadzie-rzeka”. Powiedzmy: jakby loty za Białym Orłem.

3. Druga myśl: Laetus serviam - będę służyć z radością.

Zawołaniem, hasłem posługi Ks. Arcybiskupa, które wybrał na początku pracy biskupiej są właśnie te słowa: Laetus serviam.

Przypominam sobie, jak właśnie po nominacji biskupiej zastanawiał się nad wyborem zawołania, które byłoby jakimś kierunkiem, jakąś perspektywą przyszłej pracy. I chyba z inspiracji ks. Janusza Bolonka - naszego latynisty, podjął to zawołanie. Odpowiadało ono bardzo dobrze na dwie rzeczywistości. Pierwsza, odwoływała się dobrze do treści nazwiska - Wesoły. A druga rzeczywistość, to nawiązanie do charakteru, bo charakter Ks. Arcybiskupa, jak wszyscy mogliśmy odczuć: to uśmiech, to żart, to pogoda, to radość. Słowa ks. Myszora: „skromny, łagodny, otwarty, uśmiechnięty. Ludzie go lubią, bo on lubi ludzi. Ma wśród znajomych tysiące zwykłych i niezwykłych emigrantów na całym świecie. Szczególnie otwarty na młodzież, z którą lubił rozmawiać, śmiać się, śpiewać, zabawiać się”. Pamiętamy również obozy wakacyjne dla młodzieży w Loreto i innych miejscowościach.

Druga część zawołania to słowo serviam - będę służył. Można powiedzieć, że życie Ks. Arcybiskupa to jakaś wielka służba , i to służba z radością. A służba Ks. Arcybiskupa, to przede wszystkim służba Panu Bogu. Wszystkie jego prace były w tej perspektywie: całe życie duchowe, liturgie, podróże, spotkania z ludźmi, uroczystości religijne, patriotyczne i chwile odpoczynku: tu, w Genzano, czy w Polsce z rodziną.

A druga perspektywa tej służby, to właśnie Orzeł Biały, służba dla Rodaków. Na 90. rocznicę jego urodzin, Prezydent Polski Andrzej Duda w swoich życzeniach tak się wyraził:

„To wielki dla mnie honor i radość, że mogę w imieniu naszych Rodaków z kraju i zagranicy, podziękować za trud i poświęcenie, które Wasza Ekscelencja podejmował na rzecz odbudowy zaufania pomiędzy emigracją Zachodu... i ponownego tworzenia wspólnoty wszystkich Polaków. Niestrudzona służba Bogu i bliźnim - jest świadectwem przymiotów ducha, prawości, odwagi i zaangażowania dostojnego Jubilata. Zapisał się Ks. Arcybiskup w polskiej historii jako autorytet w kształtowaniu duchowego wymiaru w życiu Polaków pozostających poza granicami kraju. Dzięki tej pracy pozostaje Wasza Ekscelencja dla każdego Polaka, darzony ogromnym szacunkiem, opiekunem i duszpasterzem Polonii na świecie”(KAI).

Te życzenia odczytał i przekazał wówczas, obecny tutaj Ambasador Rzeczypospolitej Polskiej przy Stolicy Apostolskiej - Pan Janusz Kotański. Te słowa Prezydenta może najbardziej charakteryzują służbę Ks. Arcybiskupa. I Rodacy ją widzieli i cenili.

4. Trzecia myśl: Moje osobiste świadectwo.

Tak Pan Bóg pokierował naszym życiem - Ks. Arcybiskupa i moim - że jakoś byliśmy blisko siebie. Spotkaliśmy się w Papieskim Kolegium Polskim na Piazza Remuria 2 A. On tam przebywał od 1951 r., studiując na Uniwersytecie Gregoriańskim, później na Accademia Alfonsiana. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1956 r., a w 1957 r. uzyskał doktorat z teologii. Nasza znajomość datuje się od okresu Soboru Watykańskiego II (druga sesja - 1963 r.). Poszukiwano wtedy odpowiednich ludzi do pomocy w pracy okołosoborowej. Ze względu na dobrą znajomość języków: polski, niemiecki, angielski i włoski, został zaangażowany do pracy w Biurze Prasowym Sekretariatu Soboru Watykańskiego II. W latach 1962-1965 był kierownikiem Sekcji Słowiańskiej tego Sekretariatu. Sekcja codziennie wydawała komunikaty prasowe. Praca musiała być sprawna i odpowiedzialna, by przekazywać komunikaty dziennikarzom. Codziennie widziałem go, jak wyjeżdżał z Kolegium z biskupami polskimi do Watykanu; jak było można, to sam się dołączałem, aby towarzyszyć. Wieczorem, czy rano słuchaliśmy wiadomości o przebiegu Soboru i czytaliśmy komunikaty z prac soborowych. Później przeszedł do pomocy ks. bp. Władysławowi Rubinowi i był kierownikiem Ośrodka Duszpasterstwa Emigracji w Rzymie. W 1968 r. został biskupem pomocniczym gnieźnieńskim i przeznaczony do pracy wśród Polonii, a później w 1980 r. został samodzielnym delegatem Prymasa Polski dla Polonii i rektorem polskiego kościoła pw. Św. Stanisława BM w Rzymie.

I od tego czasu stał się wspomnianym „biskupem na walizkach”. Ale nie brakowało trudności. Pamiętam, one piętrzyły się i mnożyły. Dotknę trudnych spraw. Ówczesne władze rządowe w Warszawie źle patrzyły na jego i na tamtejszą działalność emigracyjną, bo to Londyn, bo to rząd londyński, bo to elita polityczna, wojskowa i intelektualna przedwojennej Polski, bo to oficerowie, żołnierze, bo to Katyń, bo to sprawa daty na pomniku, bo to katastrofa z premierem Sikorskim i inne, inne sprawy. A w Ojczyźnie byli ludzie w więzieniach, były tortury, wyroki, wyroki śmierci, tajne cmentarze... nazwisk bez końca... A wiemy, że był to okres zniewolenia sowieckiego. I każdy odruch wolnościowy i każde słowo trudnej prawdy narodowej, to było widziane jako łamanie i zagrożenie dla porządku dyktowanego przez zniewolenie. A jednak byli ludzie odważni, którzy mówili, przypominali. I na koniec okazało się, że to oni mieli rację, oni mówili prawdę. Byli tacy...

Ponieważ ks. bp Rubin powołał mnie do pomocy w pracy Synodu Biskupów, więc cały czas, aż do dziś, byłem świadkiem codziennej pracy Ks. Abpa Szczepana Wesołego w sprawach polonijnych, łącznie z pomocą przy niesieniu „sławnych walizek” po schodach naszego domu. Można tutaj przypominać wiele spotkań, wydarzeń, telefonów, trudnych sytuacji, kontaktów, które świadczą o wielkim zaangażowaniu w tysiące spraw. Była to jego stała i niezmordowana praca. Ale to jakby góra lodowa, którą dotknęliśmy i której widzieliśmy tylko sam czubek.

5. Zakończenie: Modlitwa.

Dzisiaj prosimy gorąco Pana Boga, aby błogosławił Ks. Arcybiskupa i udzielał mu wiele sił i pomocy w jego „jesieni życia”, którą mimo wieku i dolegliwości, tak spokojnie przeżywa. Jesteśmy tego świadkami.

I jeszcze na koniec chcę powtórzyć słowa z dzisiejszej Ewangelii: „...bo Ja was wybrałem sobie ze świata...”, wybrałem do służby..., do pracy... A w przypadku Ks. Arcybiskupa - powtórzę - ta służba dla naszych Rodaków polonijnych odbywała się pod znakiem Orła Białego. A odbywała się w sposób radosny: Laetus serviam - będę służył z radością...będę służył z radością...

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Częstochowa: nabożeństwo majowe na Górze Ossona – „Wzgórzu Lotników”

2018-05-22 07:20

ks. Mariusz Frukacz

Blisko 100 wiernych wzięło udział wieczorem 21 maja w święto Najświętszej Maryi Matki Kościoła w nabożeństwie majowym na Górze Ossona, u stóp figury Matki Bożej z Lourdes – Matki Bożej Lotników, w Częstochowie. Modlitwie przewodniczył abp Wacław Depo metropolita częstochowski.

Ks. Mariusz Frukacz

W modlitwie wzięli udział m. in. wierni z częstochowskich parafii św. Wojciecha i Narodzenia Pańskiego wraz z duszpasterzami oraz siostry zakonne, przedstawiciele Częstochowskiego Klubu Seniorów Lotnictwa oraz Włodzimierz Skalik – prezes Aeroklubu Polskiego.

Zobacz zdjęcia: Nabożeństwo majowe na Górze Ossona

Rozpoczynając modlitwę ks. prał. Stanisław Iłczyk, proboszcz parafii pw. św. Wojciecha w Częstochowski przypomniał polską tradycję gromadzenia się na śpiewie litanii do Matki Bożej przy kapliczkach w plenerze. - Dzisiaj pośród zieleni tego wzgórza gromadzimy się na modlitwie i razem możemy spojrzeć w oczy Matki Bożej z Lourdes – Matki Bożej Lotników – mówił ks. Iłczyk.

- Modląc się na tym miejscu wracamy myślą do naszych tradycji rodzinnych, do miłości rodzinnej – podkreślił w swoim słowie abp Wacław Depo metropolita częstochowski.

- Otrzymaliśmy Maryję z wysokości krzyża. Dzisiaj przyzywamy Maryję w tajemnicy Kościoła jako wspólnoty wierzących, którzy przychodzą tak jak Ona pod krzyż i wpatrują się w Chrystusa ukrzyżowanego, ale także jako zmartwychwstałego i żyjącego pośród nas – kontynuował abp Depo.

Metropolita częstochowski odnosząc się do tradycji modlitwy na Górze Ossona - „Wzgórzu Lotników” podkreślił, że „w tym miejscu potwierdzamy pewną intuicję religijną, która jest w nas”. - Wiara, którą otrzymaliśmy na chrzcie świętym utrzymuje się również poprzez przekazywanie. Dlatego tutaj jesteśmy razem – powiedział arcybiskup.

Metropolita częstochowski wspomniał również swój pierwszy pobyt w Lourdes we wrześniu 1981 r. Wówczas jako młody kapłan, w czasie studiów pomagając w duszpasterstwie na parafii w Niemczech, z wiernymi tej parafii pielgrzymował do Lourdes. - Pierwszy raz wówczas w grocie w Lourdes odmawiałem różaniec. To było dla mnie przeżycie niezwykłe. – wspominał abp Depo.

- Kościół jest wspólnotą ludzi, którzy są sobie potrzebni, bo są potrzebni Panu Bogu, są potrzebni Maryi w przekazywaniu darów, których oczekujemy i potrzebujemy – podkreślił metropolita częstochowski.

Po nabożeństwie majowym Włodzimierz Skalik i abp Wacław Depo wręczyli Złota Odznakę za zasługi dla Aeroklubu Polskiego Markowi Małolepszemu, jeden z najlepszych szybowników i pilotów w Polsce i na świecie, wielokrotnemu szybowcowemu rekordziście Polski, który mieszka w Stanach Zjednoczonych.

Pierwsze nabożeństwo majowe na Górze Ossona odbyło się z inicjatywy abp Stanisława Nowaka 17 maja 2006 r.

W 1945 r. na Górze Ossona – „Wzgórzu Lotników” instruktor pilot Henryk Sięga wraz z grupą zapaleńców utworzył pierwszą szkołę szybowcową w regionie, zalążek Aeroklubu Częstochowskiego. Zimowe miesiące roku 1946 przeznaczono na szkolenie teoretyczne całej 21-osobowej grupy młodzieży - budowniczych szybowiska, a w czerwcu i lipcu rozpoczęto naukę latania pod kierunkiem instruktorów Mieczysława Minora i Jacentego Cabana.

Figura Matki Bożej z Lourdes ufundowana przez Henryka Sięgę została ustawiona na Górze Ossona 15 grudnia 1946 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Ignacy Dec afiliowany do Zakonu Franciszkanów

2018-05-22 22:13

xdm / Wambierzyce (KAI)

21 maja podczas uroczystej Mszy św. w Wambierzycach bp Ignacy Dec przyjął godność afiliacji do Zakonu Braci Mniejszych. „Jubileusz 800-lecia Wambierzyc, w którym znajduje się sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin stał się sposobnością do obdarowania godnością afiliacji do Zakonu Braci Mniejszych Bp Ignacego Deca – mówił w homilii o. Alan Tomasz Brzyski OFM Minister prowincjalny.

Ks. Daniel Marcinkiewicz

„Ksiądz biskup od wielu lat wspiera naszą prowincję św. Jadwigi na różne sposoby, niejednokrotnie tak, jakby sam był jej członkiem. Życzliwość wobec zakonu Braci Mniejszych znalazła swój wyraz we wprowadzeniu do Wambierzyc w 2007 roku naszej wspólnoty przekazując administrację parafii Nawiedzenia NMP. Stąd dzisiaj w dowód wdzięczności w uroczysty sposób pragniemy afiliować księdza biskupa do pierwszego zakonu, co jest uhonorowaniem pierwszego stopnia prowincji św. Franciszka z Asyżu w Polsce” – podkreślał o. Alan Brzyski, prowincjał.

Następnie Minister Prowincjalny Prowincji św. Jadwigi dokonał duchowej afiliacji biskupa świdnickiego do wspólnoty franciszkańskiej odczytując rzymski dekret podpisany przez Ministra Generalnego całego Zakonu Braci Mniszych o. Michaela A. Perry.

„Dla uznania życzliwej pomocy, szczerej postawy i serdecznej obecności księdza biskupa pośród braci prowincji św. Jadwigi w diecezji świdnickiej, w Polsce, z uczuciami ogromnej wdzięczności afiliuję księdza biskupa do Zakonu Braci Mniejszych i przez pośrednictwo naszego serafickiego Ojca św. Franciszka z Asyżu wzywam dla Niego błogosławieństwa Boga miłosiernego i wszechmogącego i zawierzam go opiece Najświętszej Dziewicy Maryi, Matki Bożej” – czytamy w rzymskim dekrecie.

Prowincja św. Jadwigi w Polsce wywodzi się z prowincji saksońskiej. Rozległość ówczesnej prowincji obejmującej Westfalię, Nadrenię oraz Śląsk utrudniała władzom zakonnym zarządzanie podległymi domami i zakonnikami, dlatego 21 IX 1893 r. postanowiono o utworzeniu ze śląskich klasztorów we Wrocławiu, Górze św. Anny oraz w Prudniku komisariatu zakonnego, który pozostawałby zależny od macierzystej prowincji. Pierwszym komisarzem wrocławskim mianowano o. Piusa Bocka, pochodzącego z saksońskiej prowincji św. Krzyża.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem